Przedszkole Miejskie w Kostrzynie - Kącik logopedyczny
Przedszkole Miejskie w Kostrzynie

STRONA GŁÓWNA KąCIK LOGOPEDYCZNY


Kącik logopedyczny

Mowa nie jest umiejętnością wrodzoną, dziecko przyswaja sobie ją od najbliższego otoczenia drogą naśladownictwa.

Wielokrotnie powtarzane przez rodziców nazwy przedmiotów, znajdujących się w otoczeniu dziecka, zostawiają słuchowe ślady w jego mózgu. Dziecko usłyszawszy potem daną nazwę -potrafi sobie wyobrazić przedmiot, do którego ona się odnosi, czyli potrafi zrozumieć znaczenie wyrazu, a z czasem potrafi również nazwać przedmiot. Rozwój mowy postępuje równolegle z rozwojem motoryki narządów artykulacyjnych. Mowa wytwarza się dzięki skoordynowanej aktywności muskulatury języka, warg, gardła itp. Do rozwoju i koordynacji poszczególnych części aparatu artykulacyjnego potrzebny jest czas i aktywne ćwiczenia.

Rozwój mowy dziecka trwa kilka lat i w jego przebiegu wyodrębniają się pewne okresy, których czas trwania u dziecka normalnie rozwijającego się można w przybliżeniu określić w sposób następujący:

  • okres melodii (0-1 r. ż.),
  • okres wyrazu (1-2 r. ż.),
  • okres zdania (2-3 r. ż.),
  • okres swoistej mowy dziecięcej (3-7 r. ż.).

W wychowaniu przedszkolnym szczególnie ważne są dwa ostatnie okresy, dlatego zostaną one omówione szczegółowo.

Okres zdania (od 2 do 3 roku życia).

Dziecko zaczyna rozumieć mowę rodziców, dotyczącą członków rodziny, interesujących je przedmiotów lub aktualnych wydarzeń. Pierwsze zdania są dwuwyrazowe i wyłącznie twierdzące. Dosyć szybko pojawiają się proste zdania pytające i rozkazujące. Z części mowy najczęściej używane są rzeczowniki, będące nazwami konkretnych przedmiotów, występujących w otoczeniu dziecka, np. pokarmów, napojów, zwierząt, części ciała, części ubrania. Czasowniki oznaczające czynności fizjologiczne, ruch, pozycje, używane są początkowo w formie bezokolicznika, ale wkrótce pojawiają się w czasie teraźniejszym, przeszłym i przyszłymj, aczkolwiek nie zawsze poprawnie. Mowa dziecka staje się zrozumiała i to nie tylko dla osób z najbliższego otoczenia. Najwięcej nowych słów dziecko przyswaja sobie w 2-3 roku życia. Okres ten jest przełomowy w rozwoju mowy, gdyż dziecko przyswaja sobie wtedy podstawy systemu leksykalnego i morfologicznego języka, jakim mówi jego otoczenie, a dalsze lata przynoszą jego doskonalenie.

W tym okresie dziecko powinno już wypowiadać głoski: p, b, m, f, w, k, g, ch, t, d, n, l, ś, ź, ć, dź, ń oraz zmiękczone : pi, bi, mi, ki, gi.

Pod koniec tego okresu mogą pojawiać się już głoski : s, z, c, dz a nawet: sz, ż, cz, dż. Wymienione głoski nie zawsze są pełnowartościowe, a czasem bywają zastępowane innymi łatwiejszymi głoskami, wskutek małej sprawności narządów artykulacyjnych.

Okres swoistej mowy dziecięcej (od 3-7 roku życia).

Dziecko 3-letnie potrafi porozumieć się z otoczeniem, mowa jego jest już w pewnym stopniu ukształtowana. Nie znaczy to jednak, że jest pozbawiona błędów i że jej rozwój nie odbywa się w dalszym ciągu. Dziecko zaczyna odróżniać dźwięki s, z, c, dz od ich miękkich odpowiedników. Pod koniec czwartego roku życia pojawia się głoska r, wcześniej dziecko pomijało ją lub zastępowało inną. Około 4-5 roku życia pojawiają się głoski sz, ż, cz, dż, choć mogą być jeszcze wymawiane jak s, z, c, dz. Mowa dziecka daleka jest od doskonałości. Wyrazy są poskracane, głoski poprzestawiane, grupy spółgłoskowe - uproszczone. Występują zlepki wyrazów i nowotwory językowe.

Tak więc dziecko 3-letnie powinno już wymawiać wszystkie samogłoski, tak ustne, jak i nosowe:
a, o, e, u, i, y, ą, ę, chociaż w mowie jego mogą występować odstępstwa, np. zamiana samogłosek: a=o, e=a, i=y. Jest to związane z nie wykształconą sprawnością narządów artykulacyjnych. Powinny występować również spółgłoski twarde i zmiękczone: m, mi, b, bi, p, pi, f, fi, w, wi, ś, ć, ź, dź, ń, k, g, ki, gi, ch, t, d, n, l, li, j, ł. W wieku tym pojawiają się głoski: s, z, c, dz, a nawet sz, ż, cz, dż.

Ogólnie biorąc, mowę dziecka 3-letniego cechuje zmiękczanie głosek s, z, c, dz, sz, ż, cz, dż, które często są wymawiane jako ś, ź, ć, dź, r może być wymawiane jak j lub l, zamiast f występuje ch i odwrotnie.

Wymowa dziecka 4- letniego różni się pod względem dźwiękowym. Utrwalają się takie głoski jak: s, z, c, dz. Dziecko nie powinno już wymawiać ich jak: ś, ć, dź, ź. Pojawia się głoska r, choć jej opóźnienie nie powinno jeszcze niepokoić. Głoski sz, ż, cz, dź dziecko jeszcze zamienia na s, z, c, dz lub ś, ź, ć, dź.

Mowa dziecka 5- letniego jest już w zasadzie zrozumiała. Głoski sz, ż, cz, dż, które pojawiały się w czwartym roku życia, zaczynają się ustalać. Dziecko potrafi je poprawnie powtórzyć, choć w mowie potocznej mogą jeszcze być wymawiane jak s, z, c, dz. Głoska r powinna być wymawiana, ale często pojawia się dopiero w tym okresie.

Mowa dzieci 6- letnich powinna już być opanowana pod względem dźwiękowym.

Mówienie jest sprawnością, której trzeba się uczyć, tak jak wszelkich innych sprawności. Jest to możliwe dzięki sukcesywnemu dojrzewaniu różnych organów mowy. Po urodzeniu żaden z tych organów nie jest jeszcze gotowy do swych czynności. Mowa wytwarza się dzięki skoordynowanej aktywności muskulatury języka, warg, gardła, podniebienia, krtani i płuc. Przedstawiony wyżej rozwój mowy postępuje równolegle z rozwojem motoryki narządów artykulacyjnych. Dziecko ćwiczy narządy artykulacyjne poprzez czynności ssania, połykania , żucia. W ten sposób język przygotowuje się do wymowy głosek. Najtrudniejsze głoski sz, ż, cz, dż oraz r wymagają dodatkowych precyzyjnych ruchów, np. uniesienie języka, ruchy wibracyjne. Prawidłowa artykulacja głosek warunkuje rozwój mowy dziecka. Do rozwoju i koordynacji poszczególnych części wchodzących w skład skomplikowanego narządu mowy potrzebny jest pewien okres i aktywne ćwiczenia.

Rozwój mowy nie u wszystkich dzieci przebiega jednakowo: u jednych szybciej, i te dzieci zaczynają mówić wcześniej, u innych zaś wolniej, co przejawia się późniejszymi początkami mowy i wolniejszym przyswajaniem sobie wymowy pewnych głosek. Różna może być kolejność pojawiania się poszczególnych głosek w trakcie rozwoju mowy. Stopień rozwoju mowy w danym momencie zależy od różnych czynników. Do najważniejszych należą psychofizyczny rozwój dziecka oraz wpływ środowiska.




Kiedy wizyta u logopedy?

Z dzieckiem należy udać się do logopedy gdy:

  • dziecko mało i niechętnie wypowiada się,
  • mowa jest realizowana z poszumem nosowym (dziecko mówi tak jak gdyby przez cały czas miało katar),
  • w wieku około 3 lat:
    • nie mówi,
    • nie wypowiada samogłosek lub spółgłosek charakterystycznych dla mowy trzylatka.
    • w trakcie mówienia język wystaje poza zęby,
  • w wieku 4 lat:
    • nie pojawiają się głoski (s, z, c, dz) lub dziecko wymawia je zmiękczając (ś, c, dź, ź) np. śanki - sanki,
    • mowa jest niezrozumiała dla otoczenia,
    • występują trudności z wypowiadaniem nawet niezbyt złożonych wyrazów, trudności z zapamiętywaniem i przypominaniem nazw (szczególnie sekwencji, pór posiłków, pór roku, miesięcy), trudności z zapamiętywaniem krótkich wierszyków i piosenek,
  • w wieku 5 lat:
    • nie potrafi wymawiać głosek szumiących (sz, rz, cz, dż) i mowa nadal jest niezrozumiała dla otoczenia; przekręca trudne wyrazy, pojawiają się błędy w budowanych wypowiedziach i błędy gramatyczne,
    • głoskę r wymienia na j( jama – rama, tjawa - trawa)
    • myli nazwy podobne do siebie (zbliżone fonetycznie np.: tom - dom),
    • ma trudności z podziałem wyrazów na sylaby,
  • w wieku 6 lat:
    • dziecko nie potrafi wypowiadać poprawnie wszystkich głosek,
    • nie umie podzielić wyrazów na sylaby i głoski,
    • czyta bardzo wolno, głównie głoskuje i nie potrafi złożyć wyrazu w całość, przekręca wyrazy, nie rozumie przeczytanych zdań,
    • przy pierwszych próbach pisania powinny niepokoić, litery i cyfry pisane w złą stronę, zapisywane wyrazy od lewej do prawej strony,
  • w wieku 7-9 lat:
    • dziecko nadal ma wadę wymowy,
    • przekręca trudniejsze wyrazy (przestawia sylaby, głoski lub upodabnia do siebie głoski w wyrazach np. puszysty - pusysty,
    • ma trudności z nazywaniem, zapamiętywaniem liter alfabetu, cyfr,
    • używa sformułowań niepoprawnych pod względem gramatycznym,
    • bardzo wolno czyta (sylabizując lub głoskując), lub gdy czyta bardzo szybko, ale popełnia przy tym bardzo dużo błędów (dziecko zgaduje tekst),
    • ma kłopoty podczas pisania z zapamiętywaniem kształtu rzadziej występujących liter (G, H, F, Ł),
    • myli litery podobne pod względem kształtu, (t - ł - l, m - n), litery identyczne tylko położone inaczej w przestrzeni (p - b, d - g),
    • popełnia bardzo dużo błędów podczas przepisywania tekstów,
    • wykazuje trudności podczas pisania dyktand,
    • nie potrafi zapisywać zmiękczeń,
    • opuszcza, dodaje, przestawia, podwaja litery, dodaje sylaby.

Ćwiczenia logopedyczne prowadzone są podczas zajęć indywidualnych jak i w małych grupach. Umiejętnie prowadzone pozwalają kształtować wrażliwość słuchową, usprawniać układ oddechowy, fonacyjny, artykulacyjny, likwidują duże napięcia nerwowe.

Proponowane przeze mnie ćwiczenia logopedyczne to:

  • ćwiczenia oddechowe;
  • ćwiczenia fonacyjne;
  • ćwiczenia słuchu fonematycznego;
  • ćwiczenia usprawniające narządy artykulacyjne;

Ćwiczenia oddechowe

Oddychanie to niezbędna czynność fizjologiczna, która jest podstawą dobrej wymowy. Ćwiczenia oddechowe najlepiej przeprowadzać przy otwartych oknach. Prowadzone na początku zajęć edukacyjnych działają uspokajająco, rozładowują napięcie emocjonalne i psychiczne oraz wpływają dobrze na zdrowie dziecka.

Cele ćwiczeń oddechowych to:

  • pogłębienie oddechu;
  • rozruszanie przepony;
  • zróżnicowanie fazy wdechowej i wydechowej;
  • wyrabianie umiejętności pełnego i szybkiego wdechu oraz wydłużanie fazy wydechowej;
  • dostosowanie długości wydechu do czasu trwania wypowiedzi.

Proponowane ćwiczenia oddechowe:

  • Robienie kleksów z farby wodnej, dmuchanie na nie przez słomkę z różną siłą i pod różnym kątem. Rozdmuchiwana farba przypomina barwne kwiaty.
  • Dmuchanie na plastikowe mini zabawki na kółkach, z taką siłą, aby mogły się przemieszczać.
  • Dzieci trzymają w dłoni mały kłębek wełny. Po głębokim wdechu nosem wydmuchują powietrze ustami wprawiając tym samym kłębek w ruch.
  • Zabawa w „Rozpędzanie chmurek”. Dzieci leżą swobodnie na plecach. Nogi mają ugięte w kolanach, stopy oparte są o podłogę, ręce leżą wzdłuż tułowia. Wciągają powietrze nosem, swobodnym, płynnym ruchem unoszą ręce w górę i starają się rozpędzić przed sobą chmurki. Ponieważ ręce nie rozpędziły chmurek, wracają do pozycji wyjściowej. Wówczas dmuchaniem starają się rozpędzić chmury.
  • Zabawa z piórkiem. Dzieci swobodnie poruszają się po sali. Trzymają w dłoni ptasie pióro. Podrzucają je do góry, a następnie dmuchają na nie tak, aby jak najdłużej unosiło się w powietrzu.
  • Dmuchanie na świecę w taki sposób, aby płomień wyginał się, ale nie zgasł.
  • Puszczanie baniek mydlanych. Mobilizowanie uczniów do wykonania jak największej bańki mydlanej.
  • Uczniowie otrzymują do ręki rurkę i poprzez nią starają się dmuchać na swoją dłoń albo na watkę umieszczoną na dłoni.
  • Zabawa w „Gotowanie wody”. Dzieci dmuchają przez rurkę zanurzoną w wodzie tak, aby tworzyły się pęcherzyki powietrza na jej powierzchni. Muszą dmuchać długo, krócej, jak najkrócej, słabo, mocno, bardzo mocno, woda gotuje się, kipi.
  • Wydmuchiwanie kółek na lustrze.
  • Granie na organkach, piszczałce.

Ćwiczenia fonacyjne

Fonacja oznacza zdolność do wydawania głosu, do posługiwania się głosem. Dlatego też ćwiczenia fonacyjne określa się również mianem ćwiczeń głosowych.

Cele ćwiczeń fonacyjnych:

  • prawidłowe wydobycie głosu do uzyskania efektu dźwiękowego w jamie ustnej;
  • rozluźnienie mięśni krtani i aparatu artykulacyjnego;
  • wyrobienie umiejętności modulowania siły natężenia głosu;

Proponowane ćwiczenia fonacyjne to:

  • Wymawianie samogłosek [a], [o], [u], [e], [y], [i]. Najpierw pojedyncze samogłoski, potem przedłużone dźwięki.
  • Na jednym wydechu z taką samą siłą wymawianie trzech samogłosek: [aou], a następnie [eyi].
  • W pozycji leżącej dzieci wymawiają połączenia mmmaaa, mmmooo, mmmuuu.
  • Wymawianie krótkiego zdania szeptem, półgłosem, głosem pełnym i krzycząc.

Ćwiczenia słuchu fonematycznego

Na poziom rozwoju mowy, obok sprawności narządów artykulacyjnych, duży wpływ ma percepcja słuchowa, a zwłaszcza jeden z jej składników, czyli słuch fonematyczny zwany słuchem mownym. Za pomocą słuchu fonematycznego dziecko wyodrębnia z potoku mowy wyrazy, w wyrazach sylaby, a w sylabach głoski. Potrafi także uchwycić kolejność głosek w wyrazie. Musi również odróżnić głoski dźwięczne od bezdźwięcznych.

Celem ćwiczeń rozwijających słuch fonematyczny jest:

  • utożsamianie i różnicowanie dźwięków mowy;
  • rozwijanie koncentracji dziecka na wymawiane dźwięki, która pomoże w opanowaniu poprawności artykulacyjnej;
  • rozpoznanie wymawianych wyrazów, sylab i dźwięków;

Proponowane ćwiczenia to:

  • Wsłuchiwanie się w ciszę – dzieci wyłapują dźwięki z otoczenia: tykanie zegara, szum samochodów, rozmowy ludzi, kroki przechodzących osób po korytarzu.
  • Nauczyciel naśladuje różne głosy - kota, psa, tykanie zegara, bicie zegara, kichania, zadaniem dzieci jest odgadnięcie, jakie to głosy, następnie sami je naśladują
  • Nauczyciel pokazuje dzieciom różne przedmioty: klucze, piłkę, kartkę papieru, wodę w kubku, krzesło, następnie demonstruje, jakie dźwięki wydają te przedmioty podczas: upadku kluczy, uderzenia piłką o podłogę, darcia papieru, przelewania wody, przesuwania krzesła. Potem zawiązuje poszczególnym dzieciom oczy, wykonując w/w czynności. Zadaniem dzieci jest powiedzenie, co to za dźwięk.
  • Różnicowanie dźwięków mowy [s] – [z]. Tu wykorzystać można zabawki przedstawiające muchę i węża. Uwagę dzieci koncentrujemy na dźwiękach wydawanych przez węża [sss] i muchę [zzz]. Najpierw demonstrujemy uczniom zabawki i dźwięki, jakie wydają, potem zasłaniamy dzieciom oczy i pytamy: „Kto nadchodzi? Kogo słychać: muchę czy węża? Uczniowie odkrywają oczy, wskazują zabawkę i próbują naśladować głosy w/w zwierząt.
  • Różnicowanie dźwięków długich i krótkich. Potrzebny będzie gwizdek i paski papieru: długi i krótki. Demonstrujemy dzieciom gwizdanie długie i krótkie. Następnie gwiżdżemy w różny sposób. Zadaniem dzieci jest pokazanie odpowiedniego paska papieru. Gdy usłyszą gwizdanie krótkie wyciągają krótki pasek, gdy usłyszą gwizdanie długie wyciągają dłuższy pasek papieru.
  • Wymawiamy różne wyrazy, dzieci układają tyle klocków ile jest sylab w wyrazie. Ćwiczenie rozpoczynamy od wyrazów dwusylabowych, potem przechodzimy do wyrazów wielosylabowych.
  • Wyodrębnianie sylaby na początku wyrazu. Pokazujemy dzieciom różne obrazki, ale rozpoczynające się od takiej samej sylaby. Nazywamy je. Dzieci muszą powiedzieć, na jaką sylabę się rozpoczynają.
  • Pokazujemy różne obrazki, które rozpoczynają się różną sylabą. Zadaniem uczniów jest wskazanie tych, które mają takie same sylaby.
  • Pokazujemy różne obrazki. Uczniowie muszą wskazać te, które mają taką samą ostatnią sylabę.
  • Nauczyciel mówi dowolne wyrazy. Uczniowie mają klasnąć w dłonie wtedy, gdy usłyszą wyraz z daną sylabą np. po, ly, ko. To samo ćwiczenie można robić, gdy dziecko usłyszy wyraz z daną głoską.
  • Wyróżnianie wyrazów w zdaniu – dzieci rysują kółka – tyle, ile usłyszały wyrazów w zdaniu. Zadaniem uczniów jest powiedzenie pierwszego i ostatniego wyrazu w każdym zdaniu.
  • Zabawa w kończenie słów. Nauczyciel mówi pierwszą sylabę i eksponuje obrazek. Uczeń dopowiada brakującą część wyrazu.
  • Zabawa w szukanie obrazków, które rymują się.
  • Tworzenie nowych wyrazów, poprzez dodanie nowej sylaby do już istniejącej. Zabawa z piłką. Prowadzący zajęcia mówi jakąś sylabę, jednocześnie rzuca do jakiegoś dziecka piłkę. Zadaniem dziecka jest złapanie piłki oraz dodanie takiej sylaby, by tworzyła wyraz z podaną przez nauczyciela sylabą nowy wyraz.
  • Różnicowanie ilości sylab w wyrazach. Układanie obrazków według ilości sylab. Uczniowie układają je od wyrazu, który ma jak najmniej sylab, kończą wyrazem mającym najwięcej sylab.
  • Uczniowie bawią się w „Sklep”. Kupują te przedmioty, których nazwa rozpoczyna się od danej głoski.
  • Wyszukiwanie w otoczeniu przedmiotów, których nazwa rozpoczyna się od danej głoski, w nazwie, których jest określona głoska albo kończy się daną głoską.
  • Różnicowanie danej głoski w środku wyrazu. Dzieci wskazują obrazki, w nazwach, których jest dana głoska.
  • Różnicowanie danej głoski na końcu wyrazu. Uczniowie mają wskazać obrazki, które kończą się na określoną głoskę.

Ćwiczenia narządów artykulacyjnych

Warunkiem prawidłowego wymawiania wszystkich głosek jest sprawne działanie narządów artykulacyjnych. Realizacja poszczególnych głosek wymaga różnego układu artykulacyjnego i różnej pracy mięśni. Dlatego też narządy artykulacyjne trzeba ćwiczyć, również podczas jedzenia posiłków o zróżnicowanej konsystencji, by wypracować zręczne i celowe ruchy języka, warg, podniebienia i żuchwy.

Celem ćwiczeń jest:

  • usprawnianie języka, warg, podniebienia miękkiego, żuchwy;
  • opanowanie przez dzieci umiejętności świadomego kierowania ruchem narządów artykulacyjnych;
  • poznanie prawidłowego układu artykulatorów w czasie wybrzmiewania poszczególnych głosek.

Ćwiczenia szczęki dolnej

  • Opuszczanie i unoszenie dolnej szczęki. Wymawianie szerokiego [a] i „przechodzenie” do wymawiania [a] połączonego z głoską [s].
  • Zabawa „Grzebień”. Dzieci zakładają dolne zęby na górną wargę i poruszają nimi. Potem cofają żuchwę. Następnie zakładają górne zęby na dolną wargę i brodę i poruszają nimi.
  • Dzieci naśladują ziewanie, wykonują przy tym ruchy rąk, przeciągając się, wyginając.
  • Głęboki wdech nosem i wydech ustami z jednoczesnym wymawianiem głoski [a]. Tak samo wymawiamy [o], [u].
  • Wykonywanie ruchów żucia.

Ćwiczenia warg

  • Rysowanie wargami. Uczniowie rysują koło wargami – wargi wysuwają się do przodu, tworzą dzióbek, wykonują ruchy koliste w obie strony. Następnie rysują kreskę poziomą wargami – wargi są ściągnięte w dzióbek, przesuwają się w prawo i w lewo. Po chwili rysują kreskę pionową – tworzą dzióbek, przesuwają się w górę i w dół. Potem rysują smutną minę – warga dolna zakrywa górną. Po niej robią śmieszną minkę – usta zamknięte – uśmiech. Na pożegnanie wysyłają całusy.
  • Powtarzanie samogłosek, wargi są mocno ściągnięte [a]-[o], [e]-[o], [u]-[i],[a]-[u], oraz całego ciągu: [a], [e], [o], [u], [i], [y].
  • Zły pies – naśladujemy złego psa – unosimy górną wargę, pokazujemy zęby. Dzieci mogą również naśladować warczenie psa
  • Potrzebny nam lejek, ale go nie mamy - robimy go z warg.
  • Uczniowie zamieniają się w „chudzielca” wciągają policzki. Potem są „grubasami” nadymają policzki.
  • Nabieranie powietrza najpierw pod wargę górną, potem pod dolną.
  • Chcemy pocałować mamę, ale ona jest daleko - musimy wysunąć wargi do przodu, cmokamy.
  • Układanie dolnej wargi na górną i górnej na dolną.
  • Wargi układają w kształcie szerokiego lejka.
  • Głodne rybki - powoli otwieramy i zamykamy wargi tworząc koło, jakby mówiły „po”.
  • Wysuwanie wargi do przodu i robienie ryjka świnki. Na górnej wardze położenie ołówka i jak najdłużej utrzymanie go w tej pozycji.
  • Deszcz - schwytanie wargami kropli deszczu - uniesiona do góry głowa, wargi „chwytają” krople, dziecko je „wypija”.
  • Malowanie dzieciom warg pomadką. Następnie uczniowie robią na kartce papieru „całuski”.
  • Wysuwanie warg do przodu. Ściągnięcie ich i dmuchanie lekko przez nie.
  • Ssanie górnej i dolnej wargi.
  • Półuśmiech – odciąganie na przemian kącików ust.

Ćwiczenia języka

  • Dzieci wykonują szybkie i energiczne ruchy języka. Wysuwają język na zewnątrz jamy ustnej, następnie chowają.
  • Jak żmija porusz językiem - długi, cienki, ruchliwy język, wysuwający się we wszystkie strony.
  • Wysuwanie języka do przodu, unoszenie go nad górną wargę, potem opuszczanie do brody.
  • Pyszny cukierek – dzieci wypychają raz jeden policzek ostrym czubkiem języka, udając, że trzymają w buzi landrynkę, można sprawdzić twardość „ cukierka” dotykając policzek palcem.
  • Zmęczony piesek – dzieci naśladują pieska, który głośno oddycha i język ma mocno wysunięty na brodę.
  • Unoszenie języka za górne zęby.
  • Oblizywanie górnych zębów.
  • Unoszenie języka do nosa i wywijanie go na brodę.
  • Klaskanie językiem: czubkiem i środkiem języka.
  • Zwijanie języka w rulonik.
  • „Mycie” zębów językiem.
  • Lizanie czubkiem języka kawałeczka czekolady umieszczonego na podniebieniu.
  • Przeciskanie języka między zębami.
  • Wciąganie przez rurkę do napojów skrawków papieru, ryżu itp. A następnie przenoszenie ich do pudełeczka.

Ćwiczenia podniebienia miękkiego

  • Dzieci biorą w usta rurkę, wciągają przez nią powietrze. Muszą tak wciągnąć powietrze, aby do rurki przyssały się kolorowe kółeczka. Następnie przenoszą je na obrazek biedronki i układają na niej kropki z tych kółeczek.
  • Energiczna wymowa połączeń głosek z uwzględnieniem tylnojęzykowych zwartych [k] – [g]: kuk, ugu, oko, uk – ku, ug – gu.
  • Głębokie oddychanie przez jamę ustną przy zaciśniętych nozdrzach i przez jamę nosową, przy zamkniętej jamie ustnej.
  • Nabranie powietrza nosem i zatrzymanie go w jamie ustnej. Policzki są „nadęte”. Nos zatykamy i nadymamy policzki, a następnie połykamy powietrze.
  • Ssanie „smoczka”.
  • Chrapanie, naśladowanie kaszlu.
  • Żywe lusterko – robienie różnych min. Dzieci stoją naprzeciwko siebie. Jedno z nich wykonuje wymyśloną przez siebie minę, drugie je naśladuje. Następnie dzieci zamieniają się rolami.
  • Oddychanie wyłącznie przez usta lub wyłącznie przez nos.
  • Płukanie gardła ciepłą wodą.

W powyższym opracowaniu podałam tylko niektóre ćwiczenia, które można wykorzystać na zajęciach edukacyjnych. Jest szereg opracowań, które proponują więcej ćwiczeń logopedycznych. Mam nadzieję jednak, że proponowane przeze mnie ćwiczenia wzbogacą zajęcia lekcyjne.

Opracowała: mgr Hanna Roszkowiak
Przedszkole Miejskie, Kostrzyn 2011

Literatura:

  1. Antos D., Demel G., Styczek I. „Jak usuwać seplenienie i inne wady wymowy”, Warszawa 1967, PZWS;
  2. Demel G. „Minimum logopedyczne nauczyciela przedszkola”, Warszawa 1983, WSiP,
  3. Demel G. „Elementy logopedii”, Warszawa 1982, WSiP,
  4. Diener E. „Profilaktyka zaburzeń mowy”, Kielce 1999, Wydawnictwo Pedagogiczne ZNP;
  5. Rodak H. „Terapia dziecka z wadą mowy”, Warszawa 2002, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego,
  6. Sachajska E. „Uczymy poprawnej wymowy”, Warszawa 1982, WSiP,
  7. Skorek M. „Oblicza wad wymowy”, Warszawa 2001, Wydawnictwo Akademickie „Żak”,
  8. Spałek E., Piechowicz-Kułakowska C. „Jak pomóc dziecku z wadą wymowy”, Kraków 1996, Oficyna Wydawnicza „Impuls”
  9. Styczek I. „Logopedia”, Warszawa 1981, PWN;
| aktualny cennik | | statut przedszkola | | kontakt | | polityka prywatności |
close_policy

Polityka prywatności dotycząca plików cookie

Podczas przeglądania naszego serwisu, stosownie do udzielonej zgody oraz konfiguracji przeglądarki, na komputerze użytkownika (urządzeniu końcowym) może zostać zapisany przez nas lub firmę współpracującą jeden lub kilka plików cookie. Prosimy o zapoznanie się z poniższymi informacjami na temat plików cookie oraz sposobu ich wykorzystywania.


Ten serwis podobnie jak większość serwisów internetowych używa technologii „cookies". Cookies są to małe pliki, które są umieszczone na dysku twardym komputera podczas odwiedzania niektórych stron internetowych. Zawierają one informacje na temat komputera i zazwyczaj nie zawierają żadnych danych osobowych. Pliki te nie mogą być wykorzystane do infekowania urządzenia wirusami lub innym złośliwym oprogramowaniem (malware)
Każdy indywidualny Cookie składa się z 4 podstawowych części:

W plikach cookies przechowujemy podstawowe, anonimowe informacje o użytkownikach (np. identyfikator) oraz dane służące podniesieniu wygody korzystania z serwisu,potrzebne dla optymalizacji i poprawnego wyświetlania treści zawartych na stronach oraz kampanii reklamowych. Informacje te służą do:

Stosujemy następujące kategorie plików cookies na naszych stronach:

Użytkownicy naszego serwisu mogą w dowolnej chwili zaprzestać dostarczania tych informacji naszemu serwisowi poprzez wykasowanie plików cookies zapisanych na ich urządzeniach końcowych przez nasz serwis. Aby tego dokonać należy zmienić ustawienia przeglądarki internetowej dotyczące plików cookies.


Możliwe jest również skonfigurowanie przeglądarki w sposób, który zablokuje instalację plików cookie dla określonych, wybranych przez użytkownika stron internetowych lub dla wszystkich stron. Ustawienia takie spowodują jednak utratę opisanych powyżej funkcjonalności, które wymagają instalacji plików cookie.

Zgodnie z wymogami Prawa Telekomunikacyjnego za potwierdzenie zgody na wykorzystanie plików cookies uznaje się skonfigurowanie przeglądarki pozwalające na instalację plików cookies na komputerze. Informacje na temat zastosowań i zarządzania plikami cookie można znaleźć na stronie (wszystkoociasteczkach.pl).

Ta strona wykorzystuje pliki cookies (niewielkie pliki tekstowe przechowywane przez przeglądarkę internetową na urządzeniu użytkownika). Korzystając z serwisu bez zmiany ustawień przeglądarki wyrażasz zgodę na użycie plików cookies na zasadach określonych w Polityce Prywatności.

Rozumiem, nie pokazuj ponownie tego komunikatu.